Nederland neemt op de wereldranglijst van de wereldhonkbalbond IBAF de zesde plaats in. Zo bekeken, heeft Oranje op dit gecompliceerde WK, dat de afgelopen drie weken in zeven Europese landen is gehouden,  overeenkomstig de status gepresteerd. Dat niettemin het gevoel overheerst dat er meer in had gezeten dan die zesde stek, komt door de vier nederlagen op rij waarmee het toernooi werd besloten. En dat na de vliegende start in eigen land, die de selectie van manager Rod Delmonico als onverwachte poulewinnaar in Italië bracht.

Daags voor Oranjes eerste wedstrijd op het WK meldde Kenley Jansen zich als laatste in Domina, het spelershotel in Rotterdam. Hainley Statia, Sharlon Schoop en Yurendell de Caster waren een dag eerder gearriveerd en zo druppelden successievelijk de in Amerika honkballende en voor het Nederlands team geselecteerde Antillianen het toernooi binnen. De rest van de selectie verbleef intussen in Italië voor een paar oefenwedstrijden en keerde pas zaterdag aan het eind van de middag terug in Rotterdam. Gelegenheid om nog een balletje te gooien en met elkaar wat fundamentals door te nemen, was er niet. Zelfs voor het nalopen van de seinen was amper tijd. Des te indrukwekkender is de soepele manier van spelen van – vooral – de getalenteerde keystone van Oranje op dit WK. Schoop, Statia en De Caster, ze lijken elkaar blindelings te vinden. En Randall Simon, met zijn enorme routine en flair, sluit zich er moeiteloos bij aan.